پژوهشهای روان شناختی نشان می دهد،احساس تنهایی وبی کسی زمانی به وقوع می پیوندد که بین نوع رابطه ای که هم اکنون با دیگران داریم وشکل رابطه ای که دوست داریم با آنها داشته باشیم(خواستهءما وداشتهءما)تفاوت وشکاف بزرگی وجود داشته باشد.ص 29
این موضوع که در ظاهر به نظر نمی رسد،بدبختیمان را خودمان انتخاب می کنیم،از انتخابی بودن آن نمی کاهد.ص36
یاد بگیریم احساس بی چاره گی کردن یک انتخاب است و در دراز مدت انتخاب بدی است.ص37
تمام کارهای ما ،خوب یا بد در لحظهء انجام دادن،بهترین انتخاب ما به شمار می آیند.ص38
چه انسانها به بدبختی وفلاکت خود تن دردهند وچه جهان را بابت آن سرزنش کنند،وضعیت بهتری پیدا نخواهند کرد،این کار،فقط آنها را از تمام فرصت هایی که برای به دست گرفتن مدیریت موءثر زندگی خود با آن نیاز مبرم دارند،دور می کندص39
1.ما را با موءخذهای گوناگون برای استفاده از خرد جمعی آشنا می کند.
2.موجب جلب توجه و تمرکز ما بر امور مهم زندگیمان می گردد.
دوره ای را در نظر بگیرید که در آن فقط به صورت جسمی مشغول باشید نه ذهنی، مانند پیاده روی کردن،آهسته دویدن،رانندگی کردن ودوش گرفتن وتوجهتان را فقط روی مشکل کاری که به خوبی مشخص شده است،متمرکز کنید.(نویسندهء کتاب این کار را مدیتیشن مولد نامیده است.
رودیگر؛ما دریافتیم یکی از بزرگترین تفاوت های بین ورزشکاران حافظ وبقیه ما،در توانایی شناختی ای است که به هیچوجه مستقیم مربوط به اندازهء حافظه نیست،بلکه مربوط به توجه است،این توانایی مورد بحث(کنترل توجه)نامیده میشود.
توانایی شما برای تمرکز کردن،تنها به اندازهء تعهدتتان برای پرورش دادن آنست.
در نهج البلاغه از ایشان نقل شده،که اگر سحری هم هست در سبزه زار و باغ وبوستان است.واین موضوعی که در پیش از این از آزمایش انجام شده در یک مجلهء علم روانشناسی بیان شده مبین این موضوع می باشد. دنباله ء مطالب از کتاب کار عمیق
هنگامی که در طبیعت قدم می زنید،از اجبار به هدایت توجه تان رها می شوید،زیرا دغدغهء کمی برای مسیریابی مانند عبور از خیابان های شلوغ دارید ومحرک های جالب زیادی را تجربه می کنید که ذهنتان را به قدر کفایت مشغول نگه می دارد ومانع نیاز به پرداختن فعالانه به توجهتان میشود،این حالت اجازه می دهد که توجه هدایت شده تان منابع لازم را برای احیاء شدن در اختیار داشته باشد.
افراد مورد آزمایش،پس از گذشت 50 دقیقه از این تجدید قوا،از بالا رفتن تمرکزشان لذت میبرند.
مقاله ای که بارها در مجلهء علم روانشناسی در سال 2008 میلادی مورد ارجاع بود،یک آزمایش ساده را شرح می دهد،افراد مورد آزمایش به دو گروه تقسیم شدند،از یک گروه از افراد انتخاب شده در خواست شد تادر یک مسیر درختی در یک باغ،نزدیک فضای باز(آن آربور )در میشیگان آمریکا قدم بزنند و گروه دیگر را برای پیاده روی به مرکز شلوغ شهر فرستادند.پس از آن از هر دو گروه خواسته شد که نوعی از تست اعداد که به تمرکز نیاز داشت را انجام دهند،یافته های اصلی این مطالعه نشان می دهد که گروه طبیعت تا 20 درصد این کار را بهتر انجام داده بودند ،پس از یک هفته تمام دو گروه مزبور را خواسته ومکان پیاده روی آنها را جا به جا کردند،مزیت طبیعت هنوز وجود داشت ،این افراد نبودند که نتیجهء عملکرد را تعیین می کردند،بلکه اینکه آیا آنها شانس آماده سازی خودشان را از طریق راه رفتن در طبیعت را داشتند یا خیر،تعیین کننده بود