فما ینجو من الموت من خافه،ولا یعطی البقاء من احبه؛نه ترس از مرگ علت نجات است، ونه عشق به بقاء عامل جاو دانگی است. حضرت می خواهد بگوید ؛چه از مرگ بترسی ویا دوست داشته باشی بیشتر زندگی کنی ،حیات و مرگت به دست دیگری است که قرآن در وصفی که از حضرت حق میکند از او با عنوان :یحیی ویمیت (او حیات می بخشد و می میراند)یاد میکند.
شما میدانید که حاکم بر نوامیس و جان واموال واحکام نباید بخیل باشد تا در گرد آوری مال مسلمانان به نفع خود حریص باشد ونباید جاهل باشد تا با جهلش مردم را گمراه کند ونباید ستمکار باشد تا آنان رابه ستم خود از حقوقشان محروم نماید ونباید در وحشت از دست به دست شدن دولتها باشد تا قومی رابه قوم دیگری ترجیح دهد ونباید رشوه خوار در حکم وداوری باشد تا حقوق مردم را از بین ببرد ودر رساندن حق به صا حبش توقف نماید ونباید تعطیل کنندهء سنت پیامبر باشد تا به این سبب امت را دچار هلاکت کند.(قسمتی از حکمت قبول حکومت و توصیف امام حق در متن نهج البلاغه).این عبارات را عینن نوشتم تا جوابی باشد برای کسانی که می گویند ای بابا به ما اینطور گفته اند اگر مثلا اهل سنت بودیم طوری دیگر می گفتند و شنیدن خطیب را حمل بر نادرستی خط ومشی امامان تشیع می دانند، البته لازم الذکر است که بیان ادله حضرت برای عقل سلیم کفایت می کند ونیاز به توضیح نیست.
هر که دامنهء آرزوهایش گسترده شود ،کردارش ناروا گردد(35).افزایش دامنهء آرزوها به معنی زیاده خواهی است که انسان را از زمرهء دارندگان دو صفت تسلیم ورضا که از خصو صیات بارز یک مومن واقعی است خارج می کند و بنا به تعریفی که از موءمن واقعی از معصومین در دست است که تنها افراد موءمن هستند که خلق از دست و زبانشان در آسایش اند او وارد ورطهء افراد بد کردار می گردد جرا که یا ایمان است یا ضد آن ومابین این دو هیچ اشتراکی وجود ندارد چنا نچه قرآن می فرماید؛قد تبین الرشد من الغی(راههای نیکو کرداری ورشد از ستمکاری آشکار گردید).
برترین توانگری ترک آرزو هاست.(33)چون بر آورده کردن آرزوها زمان می برد امام در راستای کسب آخرت می خواهد بگوید زمان را از دست مده که زمان طلا است بلکه از طلا ارزشمندتر است چرا که با زمان می توان طلا را به دست آورد ولی با طلا نمی توان زمان عمرمان را بیشتر کنیم پس در تهایت این امر عین توانگری است.
امام می فرماید :فقیه کامل کسی است که مردم را نه از آمرزش خداوند نا امید گرداند ونه از رحمت حق ماءیوسشان سازد ونه از مکر خداوند ایمنی دهد.به عبارت واضح تر این پروردگار است که جزا می دهد و در پیشگاه او هر کس در گروی عمل خویشتن است وتنها وظیفهء فقیه کامل دادن آگاهی به مردم است وبس.و قرآن هم این گفته را تایید میکند در جایی که به پیامبر می گوید اینقدر برای هدا یت خلق خودت را به زحمت نینداز بلکه بشیرا ونذیرا ماتو را تنها برای بشارت دادن ونهی کردن فرستاده ایم.