برخی گمان می کنند،پیامبر اسلام مباحثی را عنوان می کند،که هیچکس را به فهم آنها راهی نیست وبعد از آن گفته های غیر قابل درک خود نتیجه گرفته ومی گوید اینکار را بکنید ویا آن کار را نکنید.
اما برای درک سخنان او باید،ابتدا به نقش او در برخوردبا جامعهء بشری اندیشید که او پیامبر،یعنی پیام آور وحی برای نوع بشر است،ودیگر اینکه بشارت دهنده،ویا بیم دهندهء نسل آدم است،وحال با جمع کردن این موضوع با این گفتهء امام رضا که در مورد مختار بودن ویا مجبور بودن نوع انسانی در امور مرتبط به خود فرموده این امر مابین این دو است،می توان به این موضوع رسید که شنونده آیات الهی می تواند عمل کند ویا نکند،ولی نباید دیگران را به بی عملی به آن فراخواند ویا دیگران را بدلیل عمل به وحی مورد تهدید ویا تمسخر قرار دهد.
افراد شاد ویژه گی های مشترکی دارند،آنها قدر دان نعمت های کوچک خداوند هستند وخود را با دیگران مقایسه نمی کنند.اشتباهات دیگران را می بخشند،نه چون دیگران لایق بخشیدن هستند،بلکه چون خودشان لایق رهائی اند.آنها در زمان حال ودر لحظه حضور دارندوتلاش می کنند خودشان را سرزنش نکنند.