پیش فرض ها قبل از حل مسئله؛۱.همهء مسائل حل نمی شوند. ۲.اولویت بندی مسائل وانتخاب مسئله ای که باید حل کنی(وپاسخ دادن به این پرسش که آیا این مهمترین مشکلی است که باید حل کنم ویا مسائل دیگری وجود دارد) ۳.تمام زندگی وشغل ما حل مسئله است توی زندگی وهرچه پیشرفت بیشتری داشته باشیم مسائل بزرگتری خواهیم داشت.۴.وهرچه مسائل را حل کنی ورزیده تر می شوی توی حل مسئله(معمولا اگر ۷ الی ۸ بار برای حل مسئله ای تلاش کنید به یک راه حل درست می رسید که حلش بکنید.)وباید صبور باشید وپی گیر ووقتی مسئله ای را به رسمیت بشناسید حل می شود.
گام های حل مسئله؛گام اول؛ریشه مسئله را باید بشناسید وآنرا شفاف کنید،گام دوم؛یافتن راهکارها ،گام سوم ؛انتخاب واجرای راه کار درست تر وگام چهارم؛بازخورد گرفتن(که آیا مسیر درست وراه حل مناسبی را برای حل مسئله تان انتخاب کرده اید یا خیر که درصورتی که نه باشد باید این چهار گام را دوباره از اول ادامه دهید تا رسیدن به راه حل درست.).
یتیمی یعنی داشتن درد های زمینی وهنگامی که ازبهشت به روی زمین آمده ایم.
باید بدانیم تمام قهرمانان عالم خاکستر نشینی هم داشته اند.ولی یکی از نشانه های بلوغ فکری اینست که دردها را به صورت طنز بیان کنند ودر هر موضوعی که اینطور باشید در آن به بلوغ فکری در مورد آن موضوع رسیده ایدواین سفر بی پایان است.ما در منزلگاه یتیمی باسهم شیطان آشنا میشویم.سقوط،تلخ شدن وطرد شدن ودرنهایت تلخ بودن جهان ،داشتن درد طبیعت آدمی است ولی اگر دردها راهمیشگی بدانیم درد را به رنج تبدیل کرده ایم( برای خودمان) وتبدیل درد به رنج کشیدن از خامی ذهن است.هیچ اتفاق بد وخوبی همیشگی نیست وهمه فانی است.حادثه ای که برای تو روی می دهد مهم نیست نوع برخورد تو باآن مهم است.درب های زندگی را به روی خود می بندیم وباعث کابوس دیدن در خوابمان میشویم.در برخوردها ببینید آیا طرف مقابل دارد شما را ناراحت می کند ویا این ناراحتی از یک عقدهء قدیمی است.بزرگترین ترس داشتن عقدهء حقارت است.یتیم باید یادبگیرد اول به غم وتلخی آن اذعان کند،دوم برای آن سوگواری کند وسوم از دیگران کمک بخواهد وچهارم به کمک دهنده وابسته نشود.یتیم از منظر زخمی که دارد دنیا را می بیند نه با چشم هایش.یتیمی وقتی بر ذهن کسی سلطه پیدا می کند او احساس بی لیاقتی،بی کفایتی،تنهایی وطرد شده گی وبی تفاوتی میکند،اما نکتهء جالب اینجاست یتیم ها برای اینکه مسئولیت برعهده نگیرند واقدام نکنند تا شکست نخورند می خواهند همیشه یتیم بمانند.ونقش قربانی بودن را برای خودشان ودیگران بازی می کنند.برای انسانها تحمل کردن از تغییر کردن راحت تر است.رواندرمانگر به ما کمک می کند ما بالغانه با مسئلهء زمان کودکی مان برخورد کنیم ،نه اینکه کودک درون بر ما افراد بالغ فرمان براند.خود خو کردن به خارق العاده بودن یک بیماری است وترس از عادی بودن هم همینطور.
۱.برای کارتان مدت زمان در نظر بگیریدوبدون اینکار کاری را انجام ندهید.
۲.پیش از شروع به کار احتمالات بر هم زننده تمرکز را از میان بردارید.
۳.اهداف بزرگ را به قسمت های کوچک تقسیم کنید.
۴.شروع را به یک عادت جذاب تبدیل کنید.
۵.به ماندن در مسیر افتخار کنید ولذت ببرید.
۶.انجام کا را به یک بازی تبدیل کنید
۷.گاهی مکانی متفاوت را امتحان کنید.
۸.هزینه های انجام ندادن را مجسم کنید.
۱.دخل وخرج کسب وکار ،وزندگیتان باید از هم مجزا باشد.
۲.اول ۱۰٪ از درآمدتان را به پس انداز تخصیص داده وآنرا از کل درآمدتان جدا کنید.
۳.تمام هزینه ها ودرآمدها باید ثبت شود.
۴.خریدهای هیجانی واحساسی ممنوع(۹۰٪ خریدهای ما احساسی وچشم وهم چشمی است.)
۵.توجه همواره به سرمایه گذاری
شخصیت درست وارزشهای درست برای این کار لازم است.دنبال فرمول برای اینکار نباشید چون آنچه که برای ما فرمول است برای دیگران ممکن است جواب ندهد.
کپی کردن ازاصالت دور است والآن دیگر این کار جواب نمی دهد.برای شروع تان بروید دنبال علاقه تان.واگر نمی دانید به چه علاقه داریدبروید وتجربه کنید تا این موضوع را بفهمید،برای پیشرفت باید کف بازار باشیدواگر سختی کاری برایت شیرین است آنرا انجام بده.اگر شما در کاری استاد باشید به روش من می توانید ازآن پول هم درآورید. ما کار احمقانه نداریم ،ما آدم احمق داریم.آدم باهوش کسی است که برای خودش موقعیت ودر نتیجه موفقیت خلق می کند.از کارهای کوچک شروع کن واستاد شو ودر این مورد رایگان کار کنید وبرای پول کار نکنید.آدم بلند پرواز،پرتلاش که واقع بین هم هست موفق می شود وهمچنین کسی که انتظارات واقع بینانه هم دارد.باید روی کار تمرکز کنی وبتوانی لذتها را به تاخیر بیاندازی.وابتدا باید فکرت عوض گردد تا اعمالت عوض شود ودر یک بازه ء بلند مدت تو تغییر کرده وآدم موفقی میشوی.قصه قصهء به سرعت ثروتمند شدن نیست واین نیست که سریع تر برسیداما قصهء اینه که کی بیشتر توی این بازی می مانه وباید یادگیری را پیشه خود بکنید.وبا افراد ی که می گویم سعی کن کار نکنی اول کسانی که به گذشتهء خود وابسته اند چرا که چیز جدیدی برای تو ندارند،دوم،کسی که دیگران را تحقیر می کند،سوم،کسی که از دیگران سوء استفاده می کند وبا کسی کارکن که هم خودش را ارتقاء میدهد وهم از تو می خواهد که تو همراهش خود را ارتقاء دهی وبا آزمون وخطا موفقیت خیلی سخته وما به اعتبار نه هایی که می گوئیم موفق می شویم البته نه از روی ضعف وکاستی.