در برخی از روایات معصومین دنیا به پیرزن فاحشه ای که سخت آرایش کرده تعبیر شده است.برای خواننده راهی نمی ماند جز رد حدیث چون دنیا به خودی خود از جا مدات است حتی ثروت آن و نمی توان حیات انسانی برای او متصوربود.اما این یک تشبیه بسیار زیبا در کلام آن حضرات است،چرا که وقتی از پیر زن یاد میکنند منظورشان طول قدمت ثروت های زمینی است،و وقتی از فاحشه بودن او صحبت به میان می آورند منظورشان از دست به دست چرخیدن ثروت های زمینی است و وقتی از آرایش زنندهء پیرزن ذکری به میان می آید منظورشان مقا یسه نحوهء جلب نظر آن دو با یکدیگر است
دو چیز متضاد اگر چه در ابتدا ضد یکدیگر دیده می شوند اما در ضدیت با هم مشترک هستند
علمی نا فع است که با عمل همراه باشد،چه درست گفته علی علیه السلام در نهج البلاغه؛بد ترین علم آنست که فقط در لق لقهء زبان جای گرفته باشد.حکمت این سخن آنست که دارندهء هر علم برای برخورداری از منافع آن علم به دیگران ارجح است یا به عبارتی کسی که آب حیات در دست دارد نباید از تشنگی بمیرد
توجه به بخشش پروردگار در عبادت کردن چون با امید به او همراه است و چنا نکه علی علیه السلام در نهج البلاغه فرموده؛امید هر کس باید تنها پروردگارش باشد ،ما را بی نیاز میکند از سعی وتلاش فراوان برای به جا آوردن بهترین عبادت.
بدین معنی است که چون در قرآن انسانها را به دعا کردن فرا خوانده :وادعونی استجاب لکم(بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را) ومهم تر از آن اینکه در ادامهءهمین مطلب می گوید؛اعراض کننده به رو در آتش جهنم مخلد خواهد بود،آدمی عمل عبادی دعا کردن را به جا آورد اما چندان به برآورده شدن آن کاری نداشته باشد چنانکه علی علیه السلام می فرماید:هرکس به آنچه از ثروت دنیا به او میرسد شاد نشود وبه آنچه که از ثروت دنیا از دست می دهد غمگین نشود ،گویی زهد را از دو طرف میان انگشتانش گرفته است.