از دکتر محمود سریع اقلم(به نقل از اقتصاد نیوز در روزنامهء دنیای اقتصاد):
چوئی لای(وزیر امور خارجه ونخست وزیر چین در زمان رهبری مائو) دو درس تعیین کننده از بودائیسم وکنفیوس آموخته بود:فهمیدن دقیق یک موضوع تنها با رجوع بهfact قابل تحقق است واینکه (عمل) باید در قالب (شرایط )باشد.
هنری کسینجر می گوید:محک زدن عملکرد وموفقیت یک وزیر خارجه با این شاخص قابل شناسایی است که آنچه او در صحنهء خارجی انجام داده است،ابتدا در داخل مورد اجماع هیاءت حاکمه وافکار عمومی قرار گرفته باشد.
●هر دو نفر بالا در پی ثبات،نظم وتداوم بوده اند.
●هر ایده ای که نقد نشود،در معرض واکنش های متفاوت قرار نگیرد و چکش نخورد،ایده نیست بلکه جزمیت است.
نویسنده ای در نقد قرآن اینگونه اظهار نظر کرده(البته ایرانی نبوده وغربی است)او میگوید؛قرآن با سورهء حمد شروع شده که ازرحمت پروردگار در آن سخن رفته وبا غزوات وسریه ها(جنگ های قبیله ای به گفتهءنویسنده) پایان یافت.
دوستان عزیز از اسلام همان قدر برگیرید(البته در صورت تمایل وانتخاب خودتان)که می توانید همیشه به آن عمل کنید،در درستی این گفتار دو نقل قول از جملات قصارنهج البلاغه می آورم.اول:عمل کمی که همیشه انجام شود ،بهتر از عمل زیادی است که قطع شود.
دوم:زیاد شدن دانش اگر با عمل همراه نباشد برای شخص چیزی نیافزاید مگربر کفر وعناد.
منتقدی نوشته بود شما تمایز در گفتار امام علی علیه السلام را در نهج البلا غه اثبات کن ،بعد برو دنبال عدم مغایرت سخنان آن حضرت با یکدیگر،حرف درستی است ولی مطالب بیان شده در پیج های قبلی به همین دلیل وبرای اثبات همین موضوع نوشته شده است.فراموش نکنیم که ۱۱۰۰ سال از عمر نوشته شدن نهج البلاغه میگذرد وتازه این مدت با۲۰۰ الی ۳۰۰ سال قبل از آن که پیامبر مبعوث شود ،فاصله دارد،برای کسی که نهج البلاغه را به طور مبتدی باز کرده،این یک معضل فکری خواهد بود که آیا این یکی درست است یا آن یکی،مصدر هر دو امام علی علیه السلام است واو به عنوان معصوم بد وبیراه حرف نمی زند،مطالب ذکر شده در قبل از این یادداشت که براین موضوع استوار است که گفتار امام متناقض نیست ،به نوعی از شاءن نزول ومنظور امام از گفتن عبارات مربوطه ،خبر می دهد.
امام علی علیه السلام در نهج البلاغه می فرماید؛ بدکرداری دیگران را دیر فراموش کن وزود خشنود نشو
ودر جای دیگری می فرماید؛با مردم دشمنی نکن در غیر اینصورت از صراط مستقیم خارج می شوی.
این دو سخن از امام هر چند تناقض گویی وضد یکدیگر به نظر می رسد،ولی هر دو با همدیگر مغایرتی ندارد.
در گفتهء اول منظور امام این بوده که به اعمال کسی که به تو بدی کرده نگاه کن ببین آیا عمل یا کردار او اصلاح شده و از راه تمسخر ویا حیله ومکر از تو دلجویی نکرده باشد.
در روایتی از یکی ازدو امام معصوم(امام محمد باقر ویا امام جعفر صادق) در کتب حدیث شیعه اینطور آمده:شخصی خدمت امام می رسد واز او سوءال میکند که چرا قیام نمی کند وآن حضرت در جواب او سوءالی از او می پرسد که فکر می کنی چه تعداد از مسلمانان شیعهء من هستند وآن شخص جواب می دهد نیمی بلکه همهء مسلمانان شیعهء شما هستند وامام پاسخ می دهد اگر از این همه فقط به اندازهء انگشتان دو دست شیعهء واقعی داشتم ،قیام می کردم.
این موضوع در زندگی تک تک افراد قابل لمس است،به عنوان نمونه ؛هرکسی که می خواهد کاری بکند یا با مخالفت جامعه مواجه می شود ویا با همراهی نکردن دوستان سابق،در مورد دین مبین اسلام هم همانند هر کار دیگری این موضوع صادق است.