سوءال:در پایان عمر در ایران ، افراد بیشتر از چه موضوعاتی احساس ناراحتی می کنند؟
جواب هوش مصنوعی؛۱.حسرت بر کارهایی که انجام نشده ۲.رنج نداشتن آرامش خانوادگی ۳.حسرت محبت نکردن ویا محبت ندیدن .۴.نگرانی مالی واحساس بی پناهی.۵.پشیمانی از فرصت ندادن به خود.۶.ترس از مرگ وناپایداری.۷.حسرت معنویت یا عبادت ناتمام.۸.از دست دادن استقلال وعزت نفس.
یک جمع بندی کوتاه؛در ایران ودر پایان عمر افراد،معمولاً
این سه موضوع از همه پررنگ ترند؛الف.رابطه با خانواده وتنهایی .۲.حسرت کارهای نکرده وفرصت های از دست رفته.۳.نگرانی های مالی،جسمی،معنوی.
در روایتی است که پیامبر فردی را دید که دائماً عبادت می کرد،وقتی از معاش او پرسید مردم گفتند،ما با افتخار آنرا تاءمین می کنیم،حضرت در این مورد فرمود دیگر این کار را نکنید وبگذارید برود کار کند ومخارج خودش را تاءمین کند.(اما دلیل قرآنی درستی این حدیث چیست؟)
آیهء۵و۶ سورهءشرح که میفرماید:پس به راستی با هر دشواری،آسانی ای است.،آری بی شک با هر دشواری ای آسانی ای است.
ودلیل عقلایی آن اینست که؛کسی که سختی امر معاشش را بر عهده بگیر در نهایت مورد بخشش الهی قرار گرفته وبه نتیجهء آن که بی نیازی از دیگران است نائل میشود.
برخی به تمسخر عنوان می کنند که چرا خوابیدن در هنگام ظهر باید از نشانه های موءمن باشد؟!
اما تجربهء عملی نشان می دهد که بعد از کمی خوابیدن در میانهء روز،آدمی از انبساط خاطر ونشاط روحی وروانی ای برخوردار می شود که در برخورد با دیگران تبلور آن مشاهده می شود وهمین خلق وخوی خوب داشتن خود نوعی از ایمان است .
ودراینجاست که پیامبر اکرم (ص) می فرماید؛من جز برای تکمیل اخلاق حسنه مبعوث نشده ام.
برخی گمان می کنند،پیامبر اسلام مباحثی را عنوان می کند،که هیچکس را به فهم آنها راهی نیست وبعد از آن گفته های غیر قابل درک خود نتیجه گرفته ومی گوید اینکار را بکنید ویا آن کار را نکنید.
اما برای درک سخنان او باید،ابتدا به نقش او در برخوردبا جامعهء بشری اندیشید که او پیامبر،یعنی پیام آور وحی برای نوع بشر است،ودیگر اینکه بشارت دهنده،ویا بیم دهندهء نسل آدم است،وحال با جمع کردن این موضوع با این گفتهء امام رضا که در مورد مختار بودن ویا مجبور بودن نوع انسانی در امور مرتبط به خود فرموده این امر مابین این دو است،می توان به این موضوع رسید که شنونده آیات الهی می تواند عمل کند ویا نکند،ولی نباید دیگران را به بی عملی به آن فراخواند ویا دیگران را بدلیل عمل به وحی مورد تهدید ویا تمسخر قرار دهد.
افراد شاد ویژه گی های مشترکی دارند،آنها قدر دان نعمت های کوچک خداوند هستند وخود را با دیگران مقایسه نمی کنند.اشتباهات دیگران را می بخشند،نه چون دیگران لایق بخشیدن هستند،بلکه چون خودشان لایق رهائی اند.آنها در زمان حال ودر لحظه حضور دارندوتلاش می کنند خودشان را سرزنش نکنند.