وقتی به قول دکتر شریعتی در کتاب اسلام شنا سی اش اسلام را الاسلام هو التسلیم یا فتیم،دیگر دلیل وحجت عقلی برای آیه های قرآن چندان ضروری به نظر نمی رسد ،چرا که با همان حجت عقلی کل وحی را قبول کرده ایم.بنا بر این در اینجاست که آیه به معنی نشانه نمود پیدا میکند بدین معنی که هر عملی را قرآن تایید میکند برای رهروی صراط مستقیم فریضهء واجب است وهر عملی که قرآن آن را نهی میکند بر هر فرد مسلمان حرام می باشد.برتری این مطلب بر قا یلان به اقامهء حجت عقلی برای آیه های قرآن همانند برتری عمل به قرآن برصحبت کردن از این کتاب شریف می باشد.(که دربارهء آن شاعر ایرانی می گوید؛صد سخن چون نیم کردار نیست.).
باید فضل و بخشش و نظر لطف پروردگار رادرسختی های پیش آمده در زندگی جستجو کرد(البته نه مشکلاتی که خودمان بر اثر کوتاهی برای خود فراهم می آوریم) به عبارت بهتر درست موقع نزول سختی محل طلب حا جت های دیگر ما(به غیر از رفع آن سختی)می باشد،این روایت علی علیه السلام هم مبین همین موضوع است که می فرماید؛هر گاه پروردگار نظر لطفی به بنده اش می کند،برای او سختی ای پیش می آورد.
خوابی که با یقین همراه باشد،بهتر است از نماز گزاردن با شک(نهج البلاغه)
یقین با توحید که یکی از اصول دین مبین اسلام می باشد قرین است زیرا هردو ازمعرفت بالله نشاءت گرفته اند و نماز از فروع دین میباشد. اشارهء امام در این جمله نه ترغیب به خوابیدن در هنگام نماز یا سستی کردن در به جا آوردن آنست .بلکه می خواهد بگوید؛نباید آدمی بین دو خوب وخوبتر اولی را رها کند ودومی را بگیرد که هر چیزی به جای خود نیکوست؛چرا که نماز با شک بر می گردد به گرایش به فروع دین بدون در نظر گرفتن اصول دین،در حالی که خوابیدن با یقین رویکردی است از اصول دین به فرع آن که نماز باشد.به عبارت بهتر کسی که به پروردگارش یقین دارد اگر دچار قصور در عمل گردد استغفار کرده وبخشوده می شود ولی کسی که در پروردگارش شک دارد ،نمازش هم پذیرفته نیست.
از معصومین شیعه روایت شده که؛هرکه از مردم سوال کند(به این معنی که طلب حاجتی بکند)پروردگار دری از فقر بر روی او باز می کند.قسمت دوم این گفتار به این معنا است که پروردگار آبروی او را به سبب همین اظهار احتیاج در برابر شخصی که از او سوال شده می برد ،واین خود نوعی فقر یا کاستی است ، چرا که از معصومین روایت شده که آبرو واعتبار چیزی است که دیر بدست می آید و چیزی است که زود از دست می رود.