این آیه که میفرماید؛لایمسهه الا المطهرون به معنی جز دست پاکان به آن نرسد در برخی تفاسیر مفاهیم مختلفی راجب به آن در کنار هم تاءلیف شده است،ولی درست آن اینست که اصل قرآن به معنی درست آن که همان شاءن نزول آیات هست توسط امامان معصوم اثنی عشری اعمال میگردد ،گواه بر این مدعا در جنگ صفین امام علی علیه السلام میگوید ،گول قرآن هایی که لشگریان معاویه بر سر نیزه کرده اند را نخورید وخود را با عنوان قرآن ناطق معرفی می نمایند واز طرفی در قرآن کریم آمده در سورهءجمعه یزکیهم و یعلمهم الکتاب،یعنی آنها را تزکیه نمودیم و به آنها کتاب قرآن را آموختیم وکلمهء تزکیه کی به کار می رود موقعی که فرد بر اثر عمل عبادی به آن دست یابد ومشهور بودن امامان شیعه به عبادت ودوری ازحرام مثل شرب شراب مشهور خاص وعام است .به عنوان مثال امام علی بن موسی الرضا وقتی لباسی از خودشان را به یکی از اصحابشان هدیه میکنند به او میگویند که سه سال و شبی هزار رکعت در آن نماز خوانده اند ونماز روز عاشورا هم زبانزد خاص وعام است وکلمهء فوزت برب الکعبه امام علی علیه السلام به معنی به خدای کعبه قسم رستگار شدم هم در سر نماز گفته شد ودر مقابل خلفای اموی وعباسی به خلاف آنچه گفته شد مشهورند.البته فتوای برخی از مراجع بزرگ تشیع بر این قرار گرفته که باوضو به قرآن دست زده شود وآن میتواند در ابتدا نوعی از تزکیه وصفای روحی باشد که از وضو حاصل میشود ونیز کثیف نشدن اوراق قرآن وعدم استهلاک آن با دست کثیف افراد باشد.
ایشان می فرمایند؛کوهها را میتوان جابه جا کرد ولی دورهء زمامداری کسی که حکومتش تمام نشده را نمی توان حتی برای لحظه ای کوتاه کرد.این می فهماند که تمام شورش هایی که توسط احزاب مختلف به وجود آمده ورنگ و لعاب دینی داشته از فکر تشیع ناب بی بهره بوده است چرا که در قرآن آمده پروردگار عالم فعل عبث انجام نمی دهد وتبعا فعل عبث هم دوست ندارد چرا که خون وخونریزی در مورد امری که در دست خود اجتماع بشری نیست چگونه می تواند غیر از عبث بودن بر آن نامی نهاد وجز به هدر رفتن آن اسمی دیگر اطلاق نمود،ما این گفته را می توانیم در رفتار امام جعفر صادق علیه السلام مشاهده کنیم وقتی ابومسلم خراسانی به آن بزرگوار پیشنهاد جمع آوری رائ مردم را به نفع ایشان داد ،امام ناراحت شد واورا از خود راند.منتهی چون پروردگار عالمیان تصییر الامور است و همهءکارها وامور به او ختم میشود ،دوست دارد اگر ذی حقی وجود دارد از خود او این تغییر خواسته شود که در اینجاست که دعای فرج امام قائم آل محمد نمود پیدا میکند.
در روایتی از معصومین آمده عقیدهء جوانانتان را نسبت به دین مبین اسلام قوی کنید تا آنان را دیگران با تلقین باطل از شما جدا نکرده ونربایند،این روایت دلالت بر این میکند که با معرفت پیدا کردن جوانان به نیکی وبدی راهجویی به سوی نیکی ودوری از گناهان میسر میگردد،زیرا تا کسی به قبح عملی ویا خیر عمل دیگری آشنایی و علم نداشته باشد دچار به این گفتهء علی علیه السلام در نهج البلاغه می شود که؛احمق(نادان)را نمی بینی مگر در افراط و تفریط ودرستی این گفتهء علی علیه السلام بر میگردد به آیهء فالهمها فجورها وتقواها در سورهء شمس بدین معنی؛پس زشت کاری وطریقهء خودنگهداری از آن را به نفس شناساند(آیهء 8 سورهء شمس).
از امام جعفر صادق علیه السلام نقل شده وقتی که امام قائم آل محمد ظهور میکند آسمان هر چه در دل خود دارد خالی میکند چنان می بارد که تا آنموقع نباریده است و زمین از سرسبزی هر آنچه که در دل دارد بیرون می ریزد و در اصول کافی آمده که امام معصوم می فرماید سورهء اناانزلناه بیانگر دلیل امامت میباشد با منکرین ما با آن اقامهء دلیل کنید که گفتیم دلیل این امر نبود مشکل در جامعه ای است که امام آن حاکم آن جامعه باشد ومردم از او تبعیت کامل بکنند(یعنی معا ندی از روی غرض مشکل تراشی نکند گو اینکه آن مشکلات در حقیقت توسط امامی که به حق امام جامعه است نیز حل می گردد مثلا اگر علی علیه السلام را مثال بزنیم در بحث میان او وخوارج بر حق بود وتوبه نکرد چرا که میگفت شماها مرامجبور به پذیرش حکمییت کردید و من راضی نبودم پس حالا که میگویید خطا کرده اید واستغفار میکنید چرامن این کار را بکنم به هر حال جامعهء آن روز صد در صد از رهبر برگزیدهء پروردگار و خود پیروی نکرد با این همه امام حسین علیه السلام حکمت وجودی خودش را پیش از مرگ بازگو میکند که اگر من به رهبری شما می رسیدم راهها امن و.... میشد که باز می بینیم صحبت از صلاح دنیا و آخرت است بلکه به عبارتی صلاح آخرت بر مبنای صلاح دنیاست که به گفتهء پیامبر عظیم الشاء ن اسلام الدنیا مزرعه الآ خره (دنیا مزرعهء آخرت است) .
قبلا به این اشاره شد که آیهء قرآن که میفرماید؛به حساب خود رسیده گی کنید قبل از آنکه به حساب شما رسیده گی شود برای هر انسان معمولی ای مثل ما غیر ممکن است چرا که اگر هم به احادیث آن بزرگواران رجوع شود میبینیم که علی علیه السلام می فرماید بزرگ ترین گناه آنست که توآنرا کوچک می انگاری ویا میفرماید بزرگترین عمل خیر را بزرگ نبین به هرحال آنچه که قابل درک برای ما است اینستکه این امر(یعنی محاسبهء عمل خود) تنها برای افرادی که با ائمهء معصومین محشور هستند ممکن است ولا غیره ودلیل این سخن بررسی تطبیقی افراد معاصر ایشان است با این بزرگواران به بیان بهتر اگر چه این آیه عام (یعنی برای عموم مسلمین) به نظر می رسد ولی خاص است از این جهت که فقط برای معاصرین محشور با معصومین امکان پذیر است برای قابل فهم شدن موضوع مثالی ذکر میگردد:در جلسهء امتحان فرد کاملا به آنچه که صحیح یا نادرست جواب داده به طور کامل آگاه نیست تا استاد نقاط ضعف ویا قوت جواب ها رابرای او تشریح کند واین آیه اگر چه محکم به نظر می رسد (یعنی صریحا به عملی فرا میخواند)ولی متشابه است(چرا که قا ئم به وجود مبارک معصومین وحضور ایشان در بین مسلمین است) یعنی به طور اشاره به لازمهء وجوب و وجود معصومین در اجتماع بشری اذعان دارد.